Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

آقای «حامد وحدتی‌نسب» انسان‌شناس پیشاتاریخ، باستان‌شناس، زیست‌شناس و پژوهشگر شناخته‌شده‌ی حوزه‌ی تکامل انسان، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او مسیر فکری و حرفه‌ای خود را از زیست‌شناسی آغاز کرد و به‌تدریج با تمرکز بر انسان‌شناسی و باستان‌شناسی، به یکی از چهره‌های مرجع در مطالعه‌ی انسان‌های اولیه، دوران پارینه‌سنگی و رفتارهای زیستی–فرهنگی انسان پیشاتاریخ در ایران تبدیل شد؛  مسیری میان‌رشته‌ای که به او امکان داده تکامل انسان را نه صرفاً از زاویه‌ی تاریخ، بلکه از دل زیست، مغز، رفتار، بقا و سازگاری بررسی کند. حامد وحدتی‌نسب با نگاهی علمی و در عین حال روایت‌محور، به این پرسش بنیادین می‌پردازد که «چرا انسان، انسان شد؟»؛ پرسشی که او در پژوهش‌ها و گفت‌وگوهایش با تکیه بر شواهدی چون ابزارهای سنگی چند میلیون ساله، ایستادن روی دو پا، شکار مستمر، شکل‌گیری زبان، کار گروهی و انتقال دانش میان نسل‌ها واکاوی می‌کند.  از نگاه او، خلاقیت نه یک جهش ناگهانی، بلکه قابلیتی تدریجی و طیفی است که در بستر بقا شکل گرفته و بدون آن، مغز بزرگ انسان نه مزیت، بلکه مانعی برای ادامه‌ی حیات بود. او سال‌هاست تمرکز اصلی خود را بر مطالعه‌ی پارینه‌سنگی، فناوری ابزارهای سنگی، انسان‌های اولیه و مسیر پراکندگی و استقرار آن‌ها در فلات ایران و مناطق پیرامونی گذاشته و تلاش کرده است تصویری دقیق، مستند و به‌دور از روایت‌های اسطوره‌ای یا ساده‌انگارانه از گذشته‌ی دور انسان ارائه دهد؛ تصویری که گذشته را نه افسانه، بلکه داده‌ای زنده برای فهم اکنون می‌داند. در کنار فعالیت‌های دانشگاهی و پژوهشی، وحدتی‌نسب در حوزه‌ی ترویج علم نیز حضوری پررنگ دارد. او با سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و حضور در رسانه‌ها و پادکست‌ها، مفاهیم پیچیده‌ی انسان‌شناسی و باستان‌شناسی را به زبانی قابل‌فهم برای مخاطب عمومی توضیح می‌دهد و می‌کوشد میان دانش تخصصی و کنجکاوی عمومی پلی پایدار بسازد. او میزبان پادکست «خداحافظ آفریقا» و هم‌میزبان پادکست «بنفش» است؛ فضاهایی که در آن‌ها علم، روایت و پرسش‌گری به هم می‌رسند و گذشته‌ی انسان به آینه‌ای برای اندیشیدن به امروز و فردای ما تبدیل می‌شود. این شما و این گفت‌وگوی جذاب «حامد وحدتی‌نسب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «گُربه» هنرمند گرافیتی و تصویرساز شناخته‌شده‌ی هنر شهری ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ گُربه هنرمندی‌ست که آگاهانه هویت شخصی خود را پشت یک کاراکتر پنهان کرده؛ کاراکتری با ماسک گربه که سال‌هاست شبانه در خیابان‌ها، دیوارها و زیر پوست شهر زندگی می‌کند.  «گربه» نه صرفاً یک نام هنری، بلکه نتیجه‌ی یک مسیر طولانی از جست‌وجو، تجربه و آزمون‌وخطاست؛ مسیری که از نقاشی‌های کودکی آغاز شده، از گرافیتیِ دوران نوجوانی عبور کرده و در نهایت به خلق یک شخصیت مستقل رسیده که می‌تواند هم‌زمان گرافیتی باشد، استریت‌آرت باشد، استیکر شود، پیست‌آپ و اینستالیشن باشد، کتاب شود یا حتی وارد دنیای برندها و کاراکترهای تجاری شود. فلسفه‌ی گربه ریشه در مفهوم آزادی دارد؛ آزادیِ گربه‌های خیابانی که شب می‌آیند و صبح می‌روند، دیده می‌شوند اما قابل شناسایی نیستند. برای خالقش، گربه امکانی‌ست برای گفتن حرف‌هایی که شاید در قالب هویت واقعی پرهزینه، پرریسک یا حتی ناممکن باشد.  گربه می‌تواند گستاخ‌تر، شجاع‌تر، منتقدتر و رها‌تر عمل کند؛ می‌تواند به مسائل اجتماعی، شخصی و احساسی واکنش نشان دهد و در عین حال فاصله‌ای امن میان هنرمند و اثرش ایجاد کند. این دوگانگی این‌که گاهی خود گربه است، گاهی خالق او و گاهی راوی داستانش بخشی جدایی‌ناپذیر از زیست هنری اوست. برای گربه، هنر خیابانی صرفاً یک خروجی بصری نیست؛ ترکیبی‌ست از اثر و واکنش. او بارها آثارش را در شهر نصب کرده و از دور واکنش رهگذران را تماشا کرده است؛ نگاه‌ها، مکث‌ها، بی‌تفاوتی‌ها یا حتی تخریب‌ها. این تعامل زنده با شهر، برای او به همان اندازه‌ی خود اثر اهمیت دارد. در کنار فعالیت‌های خیابانی، گربه به‌عنوان تصویرساز و طراح کاراکتر نیز شناخته می‌شود. او شخصیت‌هایی برای برندها و فضاهای مختلف خلق کرده؛ کاراکترهایی که از دل همان جهان فانتزی بیرون آمده‌اند اما وارد زندگی واقعی شده‌اند. گربه ترجیح می‌دهد دیده نشود تا دیده شود؛ بایستد و تماشا کند تا قضاوت شود. او باور دارد که اثر باید حرف بزند، نه چهره‌ی خالق. شاید به همین دلیل است که گربه، بیش از آن‌که صرفاً یک هنرمند خیابانی باشد، یک جهان روایی زنده است؛ جهانی که هر روز می‌تواند شکل تازه‌ای به خود بگیرد و همچنان آزاد بماند. این شما و این گفت‌وگوی جذاب «گربه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «میترا شاهسوند» طراح برند، استراتژیست ارتباطات و از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار طراحی هویت برند در ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او فعالیت حرفه‌ای خود را از دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و خیلی زود دریافت که زیبایی بدون معنا ماندگار نیست. همین نگاه فلسفی او را راهی لندن کرد تا در رشته‌ی «تایپوگرافی در ارتباطات تصویری» در کالج ارتباطات لندن و سپس «رسانه و ارتباطات» در دانشگاه لستر تحصیل کند؛ جایی که نگاهش به نقش زبان و روایت در شکل‌گیری برندها عمیق‌تر شد. پس از چند سال فعالیت در لندن، میترا به ایران بازگشت و استودیوی برندینگ خود را در تهران تأسیس کرد؛ جایی که طراحی را نه صرفاً یک ابزار، بلکه فرآیند کشف هویت برند می‌داند. او در پروژه‌های خود برند را «داستانی زنده» می‌بیند که از دل فرهنگ و تجربه‌ی انسانی زاده می‌شود. در سال‌های اخیر، مسیر کاری او با تجربه‌ای عمیق از زندگی پیوند خورد؛ هم‌زمان با مراقبت از مادر بیمار و دوران پاندمی کرونا، دو پروژه‌ی مهم My Lady و My Baby را خلق کرد—برندهایی که به گفته‌ی خودش «از دل رنج، عشق و آموختنِ مادر بودن» زاده شدند. میترا شاهسوند در رویدادهایی چون تداکس‌تهران سخنرانی کرده و داور جشنواره‌های بین‌المللی طراحی بوده است. آثارش در جشنواره‌ی خلاقیت گرِتی فرانسه مورد تقدیر قرار گرفته و در دانشگاه تهران به تدریس برندینگ و روایت برند پرداخته است. نگاه او به طراحی تلفیقی از شهود و منطق است؛ جایی میان علم و احساس، میان روایت و استراتژی. او معتقد است: «خودشناسی به خلاقیت کمک می‌کند و خلاقیت به خودشناسی.» میترا شاهسوند امروز تنها یک طراح نیست؛ او روایت‌گری معاصر است که از میان فرم و رنگ، زبان تازه‌ای برای بیان هویت می‌سازد و باور دارد: «برند، همان داستانی‌ست که ما درباره‌ی خودمان باور می‌کنیم.» این شما و این گفت‌وگوی جذاب «میترا شاهسوند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «کیان پورتراب» موزیسین، آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده‌ی آلترناتیو راک و پاپ، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال‌های نوجوانی و با حضور در فضای موسیقی راک مستقل ایران آغاز کرد؛ جایی که به‌عنوان یکی از اعضای گروه «کامنت» شناخته شد؛ گروهی که برای بسیاری از مخاطبان نسل جوان، یکی از متفاوت‌ترین و تأثیرگذارترین پروژه‌های موسیقی آلترناتیو فارسی بود. اما مسیر هنری کیان، تنها به فعالیت گروهی محدود نماند؛ او به مرور، وارد جهان شخصی‌تر و مستقل‌تری شد؛ جهانی که در آن، موسیقی برایش به بستری برای تجربه، کشف و بیان لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس تبدیل شد. جهانی که در آن موسیقی تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بیان بحران‌های درونی، تنهایی، خشم، عشق، فروپاشی و بازسازی انسان معاصر است. کیان در سال‌های فعالیت خود، همواره تلاش کرده موسیقی را از قالب‌های کلیشه‌ای رایج فاصله دهد و به سمت ساخت فضایی شخصی، صادقانه و چندلایه حرکت کند؛ فضایی که در آن، صدا، سکوت، نویز، شعر و احساسات خام، همگی بخشی از روایت هستند. کیان پورتراب در هر دوره از فعالیت هنری‌اش، بخشی تازه از جهان ذهنی خود را آشکار کرده است؛ از قطعاتی که بر پایه‌ی خشم، اضطراب و بی‌قراری ساخته شده‌اند تا آثاری که به سکوت، تنهایی، پذیرش و مواجهه‌ی انسان با خودش نزدیک می‌شوند. در نگاه او، موسیقی یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم میدان نبرد. او تلاش می‌کند به‌جای ساختن موسیقی صرفاً خوش‌شنیدنی، تجربه‌ای احساسی و زیسته خلق کند؛ تجربه‌ای که شنونده را وارد فضای ذهنی و عاطفی اثر کند. آلبوم‌ها و پروژه‌های موسیقایی کیان پورتراب، هرکدام نماینده‌ی بخشی از این مسیر تحول هستند؛ مسیری که از صداهای خشن‌تر و بیرونی آغاز می‌شود و به جهان‌های شخصی‌تر، تاریک‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌رسد. او از آن دسته هنرمندانی است که بیش از آن‌که به تکرار موفقیت‌های گذشته فکر کنند، در تلاش‌اند هر بار جهان تازه‌ای را تجربه و خلق کنند. آن‌چه کیان پورتراب را از بسیاری از موزیسین‌های هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در تغییر، تجربه‌گرایی و عبور از منطقه‌ی امن است؛ او همواره کوشیده میان موسیقی مستقل جهانی و زیست شخصی ایرانی پلی ایجاد کند؛ پلی میان اضطراب نسل امروز، تنهایی شهری، بحران هویت و میل به خلق. در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، کیان پورتراب از مسیر شکل‌گیری هویت موسیقایی‌اش می‌گوید؛ از سال‌های تجربه، شکست، آزمون‌وخطا، تأثیر موسیقی راک و آلترناتیو، تغییر نگاهش به صدا و ساختار، و از این‌که چگونه موسیقی برای او به ابزاری برای فهم جهان و فهم خودش تبدیل شده است. او درباره‌ی تفاوت دوره‌های مختلف کاری‌اش، تغییر فضای آلبوم‌ها، مفهوم «بلوغ هنری»، فشارهای فعالیت مستقل، و مواجهه‌ی یک هنرمند با جهان درونی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر آلبوم نه فقط مجموعه‌ای از قطعات، بلکه…

آقای «امیدرضا کاظمی» مشاور توسعه‌ی کسب‌وکار در صنعت گردشگری و مهمان‌نوازی، پژوهشگر و فعال فرهنگی در حوزه‌ی هتلداری، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی صنعت میزبانی ایران است؛ از نخستین دانش‌آموختگان هنرستان هتلداری ایران که پس از تجربه‌ی کار در هتل‌های بزرگ تهران، مسیر خود را از مدیریت اجرایی به تفکر و بازتعریف فلسفه‌ی «میزبانی ایرانی» گسترش داد.  نگاه او به میزبانی صرفاً یک شغل یا مهارت خدماتی نیست، بلکه گفت‌وگویی فرهنگی میان آداب و اصول است، جایی که «آداب»، ریشه در ادب و فرهنگ دارد و از دل رابطه‌ی زنده‌ی میزبان و مهمان زاده می‌شود، و «اصول»، ساختاری است که با گذر زمان باید دوباره بازخوانی و بازتعریف شود. امیدرضا در دوران کاری‌اش در پروژه‌هایی چون هتل تاریخی سرای عامری‌ها در کاشان، هتل آتنا تهران، هتل بوتیک سوريجان، و در همکاری با مجموعه‌هایی همچون گروه سورینت و شرکت عظام، نقش کلیدی در شکل‌گیری جریان تازه‌ای از بازآفرینی بناهای تاریخی و تجربه‌ی سفر ایرانی ایفا کرده است؛ جریانی که بعدها در سراسر ایران ادامه پیدا کرد و به شکل‌گیری بوتیک‌هتل‌ها و اقامتگاه‌های بومی انجامید. اما آن‌چه امیدرضا را از دیگر فعالان صنعت هتلداری متمایز می‌کند، زاویه‌ی نگاه انسانی و فرهنگی اوست؛ او باور دارد که میزبانی، بیش از هر چیز یک فرآیند پرورش است. همان‌طور که خودش می‌گوید: «آداب، پروروندنی است، دیکته‌شدنی نیست. ادب را باید در زمان کاشت، در تعامل آموخت و در معاشرت تجربه کرد.» او می‌کوشد نشان دهد که مهمان‌نوازی در ایران نه وارداتی از غرب، بلکه بخشی از ژن فرهنگی و تاریخی ماست؛ مفهومی که در معماری خانه‌ها، در شاه‌نشین‌ها و حیاط‌های بیرونی، در فرهنگ هم‌سفره‌گی و هم‌نشینی و در قهوه‌خانه‌های بوشهر و حیاط‌های کویری کاشان ریشه دارد. در نگاه او، «خانه ایرانی» نه فقط مکانی برای اقامت، که تجلی روح ارتباط، ادب و گفت‌وگوست. در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، امیدرضا کاظمی از تاریخ نانوشته‌ی صنعت گردشگری در ایران سخن می‌گوید؛ از جریان‌هایی که از دهه‌ی چهل آغاز شد، در دهه‌ی شصت زیر خاکستر ماند، و در دهه‌ی نود دوباره گل داد. او از نسل مدیرانی است که می‌کوشند استاندارد جهانی را در چارچوب آداب ایرانی بازتعریف کنند و در این مسیر، میان «اصول جهانی» و «روح بومی» پلی زنده بسازند. در کارنامه‌ی او، علاوه بر مدیریت و مشاوره، نقش‌های آموزشی و پژوهشی پررنگی دیده می‌شود؛ از تدریس در حوزه‌ی مدیریت رستوران و بوتیک‌هتل گرفته تا راه‌اندازی پلتفرم میزبین که ترکیبی از فناوری و تجربه‌ی انسانی را وارد صنعت میزبانی کرده است. نگاه امیدرضا کاظمی به میزبانی، نگاهی شاعرانه و فلسفی است؛ او معتقد است میزبانی، آیینه‌ای از فرهنگ ماست؛ جایی که شأن میزبان نه در خدمت، بلکه در هم‌نشینی معنا می‌یابد. این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امیدرضا کاظمی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید…

خانم «فرشته حداد» و آقای «آرش آکند»، طراح، هنرمند و بنیان‌گذاران برند ایرانی «فَرموک»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ «فرموک» برندی است زاده‌ی خیال، صبر و تجربه، که از مرز میان هنر و فشن عبور کرده و کلاه و لباس را از یک پوشش ساده به اثری هنری، شخصی و روایت‌گر بدل کرده است. فرشته حداد، با پیش‌زمینه‌ای در طراحی گرافیک، تئاتر و کاستوم‌دیزاین، و آرش آکند، با ذهنی نقاشانه و نگاهی مجسمه‌سازانه به فرم، بیش از یک دهه است که در کنار هم «فرموک» را چون اثری زنده می‌تنند؛ اثری که در آن هر کلاه و لباس نه صرفاً محصول، بلکه روایت است؛ روایتی از هویت، فرم، و خیال انسانی. نام «فرموک» خود حامل داستانی کهن است؛ واژه‌ای برگرفته از اسطوره‌ی یونانی سه الهه‌ی سرنوشت که رشته‌ی عمر آدمیان را با ابزاری به نام فرموک می‌ریسیدند.  آرش آکند، که در ابتدا دنیای نقاشی و تصویرسازی را دنبال می‌کرد، از تجربه‌ی ساخت کلاه به عنوان سفری درون‌گرایانه یاد می‌کند؛ سفری که در آن آموخت «هنرمند در صبر زاده می‌شود».  او ساخت کلاه را به مجسمه‌سازی تشبیه می‌کند، جایی که قالب‌ها شکسته می‌شوند و فرم‌ها از دل آزمون و خطا پدید می‌آیند. در نگاه او، کلاه «بومی برای نقاشی» است؛ بومی که این‌بار بر سر انسان می‌نشیند و به بخشی از هویت او بدل می‌شود. فرموک، که در آغاز تنها تجربه‌ای شخصی در ساخت کلاه بود، امروز به برندی مستقل در مرز میان هنر، فشن و طراحی مفهومی بدل شده است؛ برندی که با الهام از سنت «کلاه‌مالی» ایرانی و با ترکیب متریال‌هایی چون نمد، پشم خرگوش و سمور، فرآیندهایی کاملاً دست‌ساز و غیرتکراری را خلق می‌کند.  در کارنامه‌ی این دو هنرمند، علاوه بر طراحی و تولید آثار دست‌ساز، همکاری با پروژه‌های سینمایی و برندهای فرهنگی نیز به چشم می‌خورد؛ از طراحی کاستوم برای فیلم‌ها تا خلق کالکشن‌هایی مفهومی که میان مد، روایت و فرهنگ ایرانی پلی تازه می‌سازند. اما آن‌چه «فرموک» را از سایر برندهای فشن متمایز می‌کند، نگاه فلسفی آن به انسان و پوشش است. در این جهان، کلاه تنها پوشش سر نیست؛ نمادی است از تفکر، از آگاهی، از قصه‌ای که هر فرد بر سر می‌نهد. و در نهایت، «فرموک» نه صرفاً یک برند، بلکه گفت‌وگویی زنده میان اسطوره، انسان و هنر است؛ جایی که فرم به معنا می‌رسد، و معنا بر سر آدمی می‌نشیند. این شما و این گفت‌وگوی جذاب «فرشته حداد»، «آرش آکند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

بیش از پنجاه روز از توقف فعالیت کوزی کرنر گذشته؛ پنجاه روزی که برای خیلی‌هامان فقط عدد نبود؛ زمستانی بود که با خودش سوگ آورد؛ سوگی که ردش هنوز روی صورت شهرها مانده؛ روی دل آدم‌ها؛ روی گفتگوهایی که نیمه‌تمام ماندند. دی‌ماه ۱۴۰۴ برای ایران فقط یک ماه نبود؛ فصلی بود که به صورت جمعی عزادار شدیم؛ و وقتی یک جامعه عزادار می‌شود، صداها آهسته‌تر و کلمات محتاط‌تر می‌شوند؛ و سکوت معنای دیگری پیدا می‌کند. در چنین روزهایی بیش از همیشه فهمیدیم که جامعه‌ی ما به چه چیزی نیاز دارد: به هم‌دلی. به گفت‌وگو. به خلاقیت. خلاق‌تر شدن نه به معنای ساختن چیزهای عجیب، بلکه به معنای پیدا کردن راه‌های تازه برای مواجهه با مسائل پیچیده‌ای که دورمان را گرفته‌اند. در همین ایام سکوت، پروژه‌ی مستقل کوزی کرنر دو ساله شد؛ پروژه‌ای که با شما رشد کرد؛ از مرز ۲۲۰ هزار نفر مخاطب گذشت؛ ۱۱۳ گفت‌وگوی صوتی و تصویری منتشر شد؛ نسخه‌های ویدیویی بیش از ۳ میلیون بار دیده و نسخه‌های صوتی بیش از ۱ میلیون بار شنیده شدند؛ و میکروکانتنت‌های کوزی کرنر در شبکه‌های اجتماعی بیش از ۱۰۰ میلیون بار بازدید داشتند. اما راستش را بخواهید، هیچ‌کدام از این اعداد مهم‌تر از یک چیز نیستند: این‌که شما کنار ما بودید. اگر گفت‌وگویی شکل گرفت، اگر جمله‌ای جایی نشست، اگر لحظه‌ای الهام‌بخش شد، به خاطر همراهی شما بود. برای تک‌تک آن لحظه‌ها ممنونیم. ما همیشه تلاش کرده‌ایم در هر شرایطی راه ارتباط را باز نگه داریم؛ به همین دلیل، با حضور رسمی در پلتفرم آپارات تلاش کردیم تحت هیچ شرایطی این رابطه قطع نشود. از این پس، همزمان با انتشار اپیزودهای جدید، نسخه‌ی ویدیویی آن‌ها نیز در آپارات منتشر خواهد شد و گفت‌وگوهای پیشین هم به مرور در آن‌جا در دسترس قرار می‌گیرند. اگر می‌خواهید این مسیر ادامه داشته باشد، اگر گفتگو برای شما هم هنوز مهم است، با عضویت در کانال رسمی کوزی کرنر در آپارات همراه ما بمانید. در پایان، آرزوی سلامتی و آرامش برای تمام ایرانیان داریم. و امیدواریم دوباره بتوانیم کنار هم گفت‌وگو کنیم. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «علی بوستان» طراح گرافیک، نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز و از هنرمندان چندبعدی و تأثیرگذار موسیقی و هنر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او آموزش سه‌تار را از نوجوانی نزد محمد فیروزی آغاز کرد و در ادامه از محضر استادانی چون محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان و احمد عبادی بهره برد.  از اواخر دهه‌ی شصت با حضور در دوره‌های پیشرفته‌ی حسین علیزاده، همکاری عمیق و مستمر او با این استاد برجسته شکل گرفت؛ همکاری‌ای که نه‌تنها در قالب نوازندگی بلکه در طراحی گرافیک و تصویرسازی پروژه‌های موسیقایی نیز نمود پیدا کرد.  این هم‌نشینی سبب شد بوستان در بسیاری از کنسرت‌ها، ضبط‌ها و پروژه‌های بین‌المللی به‌عنوان همراه نزدیک علیزاده حضور یابد و تجربه‌ای منحصربه‌فرد در تلفیق دو هنر موسیقی و تصویر به دست آورد. بوستان سال‌ها به‌عنوان نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز در «گروه هم‌آوایان» حسین علیزاده فعالیت داشته و نامش در فهرست رسمی اعضای این گروه ثبت شده است.  او در کنسرت‌ها و جشنواره‌های معتبر داخلی و خارجی روی صحنه رفته و اجراهایش در کنار هنرمندان برجسته، جایگاهی ارزشمند میان مخاطبان موسیقی ایرانی و جهانی برایش رقم زده است. حضور او در پروژه‌ی تاریخی Endless Vision (به تماشای آب‌های سپید) در کنار حسین علیزاده و جیوان گاسپاریان که نامزد جایزه‌ی گرمی شد، تنها یکی از نشانه‌های این مسیر درخشان است. در کنار نوازندگی، علی بوستان در عرصه‌ی طراحی گرافیک نیز چهره‌ای حرفه‌ای و شناخته‌شده است. او با نشر معتبر «هرمس» همکاری طولانی‌مدتی داشته و طراحی جلد آلبوم‌ها، پوسترها و کمپین‌های تبلیغاتی بسیاری از آثار شاخص موسیقی ایران را بر عهده گرفته است. نگاه بصری او که از سنت گرافیک مدرن ایران الهام گرفته و با روح موسیقی پیوند خورده، آثاری را پدید آورده که امضا و هویت شخصی او را به‌وضوح نمایان می‌سازد. از مهم‌ترین آثاری که بوستان در آن‌ها به‌عنوان نوازنده حضور داشته می‌توان به آلبوم‌های به تماشای آب‌های سپید، باده تویی، عشقیم گُل، موسیقی فیلم کنعان، آلبوم آلبا با گروه نور، و مجموعه‌ی جزیره‌ی قشم؛ هشت روایت اشاره کرد؛ اثری که در آن علاوه بر نوازندگی، قطعه‌ی «خورشید» را نیز آهنگسازی کرده است. علی بوستان با زیست در مرز میان موسیقی و گرافیک، موفق شده است امضای شخصی و یگانه‌ی خود را بر بخشی از مهم‌ترین پروژه‌های هنری معاصر ایران بگذارد؛ هنرمندی که حضورش هم در جهان شنیداری و هم در جهان بصری، ترکیبی کم‌نظیر از خلاقیت، دقت، تجربه‌گرایی و نگاه چندساحتی به هنر را شکل داده است. این شما و این گفت‌وگوی جذاب «علی بوستان» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/Corner80 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت…

آقای «آروند دشت‌آرای» کارگردان، بازیگر و طراح صحنه‌ی برجسته و از چهره‌های مهم و اثرگذار تئاتر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او تحصیلات خود را در رشته‌ی طراحی صنعتی به پایان رسانده است، اما مسیر زندگی‌اش خیلی زود از طراحی صنعتی به دنیای هنرهای نمایشی، تجربه و اندیشه‌ی خلاقانه تغییر جهت داد. دشت‌آرای از همان جوانی در مرز میان هنر، طراحی و تجربه‌ی زیسته حرکت کرد و امروز از او به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر تجربی ایران یاد می‌شود. آروند دشت‌آرای فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه‌ی هفتاد آغاز کرد و در ۱۹ سالگی نخستین اثرش، «هشتمین خان»، را در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر روی صحنه برد. تنها یک سال بعد، مؤسسه‌ی «فیلم و هنرهای اجرایی ویرگول» را تأسیس کرد؛ مرکزی که به یکی از پایگاه‌های مهم تولید و اجرای تئاترهای تجربی در ایران بدل شد. در آثار او همواره رگه‌هایی از جسارت، فلسفه، و نگاهی چندرشته‌ای میان تئاتر، معماری و طراحی دیده می‌شود. دشت‌آرای در دهه‌ی هشتاد با نمایش‌هایی شناخته شد که قواعد کلاسیک صحنه را شکستند و تماشاگر را از جایگاه منفعل به همراهی فعال کشاندند. در یکی از نخستین پروژه‌هایش، بازیگران با فرمان‌های زبانی تماشاگر هدایت می‌شدند& تجربه‌ای که مرز میان اجرا و تعامل انسانی را از میان برداشت. در اثر دیگرش، «آدیشن»، با همکاری نغمه ثمینی، حقیقت و نمایش چنان در هم تنیده می‌شوند که مخاطب نمی‌داند کجا تماشاگر است و کجا درون اثر؛ نمایشی درباره‌ی اعتماد، انتخاب و هویت که از مهم‌ترین آثار تئاتر تجربی ایران محسوب می‌شود. او از پایه‌گذاران جریان «تئاتر مستقل» در ایران است؛ جریانی که با ایجاد فضاهایی چون تالار حافظ و گسترش مدل تئاتر خصوصی، فصل تازه‌ای را در تولید و تأمین مالی اجراها گشود. نمایش «سگ سکوت» با بازی حامد بهداد، باران کوثری و پانته‌آ بهرام نقطه‌ی عطفی در تاریخ تئاتر پس از انقلاب بود؛ نمایشی که آغازگر مدل اقتصادی جدیدی برای تئاتر و شکل‌گیری حضور تهیه‌کننده در ساختار اجرایی شد. با این‌حال، دشت‌آرای همواره تأکید دارد که تئاتر بیش از آن‌که کالا باشد، بستری برای بازسازی ارتباط انسانی است؛ هنری زنده که باید میان انسان‌ها گفت‌وگو ایجاد کند. در کنار کارگردانی، دشت‌آرای در زمینه‌ی طراحی صحنه نیز نامی درخشان دارد. نگاه او به صحنه نگاهی فضاسازانه و معماری‌محور است” هر اجرا در جهان او مانند ساختن یک زیست‌جهان تازه است. همین دیدگاه باعث شده تا در جشنواره‌های داخلی و خارجی جوایز متعددی کسب کند و از او به‌عنوان طراح صحنه‌ای با نگاهی مفهومی و چندلایه یاد شود. او در حوزه‌ی آموزش نیز نقش مهمی ایفا کرده است. در ورک‌شاپ‌هایش از «زیست خلاقانه» سخن می‌گوید؛ از این‌که خلاقیت تنها در صحنه‌ی تئاتر یا استودیو اتفاق نمی‌افتد، بلکه در نحوه‌ی زیستن، نگاه کردن، و تصمیم‌های روزمره معنا پیدا می‌کند. او معتقد است…

آقای «مهدی احمدی» بنیان‌گذار و چهره‌ی اصلی رسانه‌ی گفت‌وگومحور «رسانه‌ی آزاد»، مهمان قسمت «دهم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ چهره‌ای که در سال‌های اخیر نقش مهمی در بازتعریف شیوه‌ی گفتگو در فضای عمومی ایران داشته و توانسته است یکی از جدی‌ترین بسترهای طرح مسئله، تضارب آرا و پرورش تفکر نقاد را شکل دهد. او مسیر خود را از دانشگاه و از دل علوم پایه آغاز کرد؛ ابتدا در رشته‌ی فیزیک تحصیل کرد و سپس مسیرش را به فلسفه تغییر داد. این ترکیب علمی–فلسفی، بن‌مایه‌ی ذهن تحلیلی و سخت‌گیر او نسبت به مسئله‌فهمی شد؛ ذهنی که بعدها شیوه‌ی طراحی گفت‌وگوها، انتخاب سوژه‌ها و مدل مواجهه‌ی رسانه آزاد با مسائل اجتماعی و سیاسی را تعریف کرد.  مهدی احمدی این سال‌ها را صرف ساختن نوعی فضای گفت‌وگویی کرده که در آن شفافیت، نقدپذیری و مواجهه‌ی رودررو با تفاوت‌های فکری اصل اساسی است. اهمیت کار او تنها در تولید برنامه نیست؛ در شیوه‌ی صورت‌بندی گفت‌وگوست. او بنیان‌گذار ساختاری است که به جای سخنرانی‌های یک‌طرفه، «درس‌گفت‌وگو» را پیشنهاد داد؛ جایی که دو صاحب‌نظر ابتدا دیدگاه خود را با وضوح و ترتیب ارائه می‌کنند و سپس در میدان بحث، لایه‌های پیچیده‌ی مسئله را آشکار می‌سازند.  با تغییرات اقتصادی و اجتماعی دهه‌ی نود، رشد علاقه‌ی عمومی به بحث و مناظره، و فراگیر شدن فضای مجازی، او تصمیم گرفت این تجربه‌ی طولانی را به شکلی رایگان و عمومی در اختیار جامعه بگذارد؛ تصمیمی که به تولد «رسانه‌ی آزاد» انجامید. رسانه‌ای که امروز با ده‌ها گفت‌وگوی جدی و خونسرد، یکی از مرجع‌های مهم تحلیل، تفکر انتقادی و شنیدن صداهای متفاوت در ایران محسوب می‌شود.  مهدی احمدی در این مسیر نه از یک نقطه‌ی اتوریته، بلکه از جایگاه یک «شهروند پرسش‌گر» حرکت کرده؛ کسی که خود نخستین مصرف‌کننده‌ی گفت‌وگوهاست و دغدغه‌های شخصی و جمعی را به مسئله تبدیل می‌کند. ویژگی بارز کار احمدی در نقش او به‌عنوان «طراح گفت‌وگو» است. انتخاب مهمان‌ها، سنجش نسبتی که افراد با مسئله دارند، تحلیل شبکه‌های فکری، اقتصادی و فرهنگی آنان، و تنظیم سطح تنش و همکاری در بحث، بخش بزرگی از کاری است که با دقت و وسواس انجام می‌دهد.  رسانه آزاد امروز محصول سال‌ها سماجت، شکست‌های پیاپی، خانه‌به‌دوشی فکری و عملی، و زنده ماندن با کمترین امکانات است؛ مسیری که در نهایت به ساختن یکی از مهم‌ترین فضاهای گفت‌وگو در فارسی‌زبانان انجامید.  در گفت‌وگوی کوزی کرنر نیز احمدی درباره‌ی مهارت میزبان، نسبت دانش و مدیریت بحث، اخلاق گفت‌وگو، نقش اعتماد، محدودیت‌های فضای رسانه‌ای و ایده‌های جدیدی که برای آینده‌ی گفتگو در ایران در ذهن دارد، سخن می‌گوید. مهدی احمدی امروز نه صرفاً یک میزبان، بلکه یکی از معماران گفت‌وگوی جدی در ایران است؛ کسی که توانسته با تکیه بر پرسش‌گری، انصاف، طراحی دقیق و باور به تفکر جمعی، رسانه‌ای بسازد که بسیاری آن را بخشی ضروری از…

خانم «ملینا اسدی» طراح گرافیک، طراح جواهرات، خالق محتوا و میزبان پادکست تصویری «جزرومد»، مهمان قسمت «نهم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او فعالیت حرفه‌ای خود را با طراحی آغاز کرد. نخست در حوزه طراحی گرافیک و هویت بصری و سپس در طراحی جواهرات. دقت، حساسیت و نگاه زیبایی‌شناسانه‌ای که در این دو حوزه پرورش یافت بعدها در شکل‌دهی جهان شخصی و رویکرد او به روایت و گفتگو نقش جدی داشت. ملینا اسدی یکی از معدود زنان فعال در عرصه پادکست‌ها و ویدئوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی است. او با تکیه بر توانایی روایتگری، کنجکاوی انسانی و نگاه دقیق به تجربه زیسته دیگران توانست «جزرومد» را به فضایی صمیمی و قابل اعتماد برای گفتگوهای عمیق تبدیل کند. فضایی که در آن قصه‌های واقعی آدم‌ها بدون اغراق و فاصله بیان می‌شد و میزبان تلاش می‌کرد رابطه‌ای انسانی و برابر با مهمان‌ها شکل دهد. «جزرومد» از همان ابتدا پروژه‌ای کاملاً شخصی بود. انتخاب مهمان‌ها، تحقیق پیش از ضبط، چیدمان، ضبط، تدوین و انتشار را یک‌تنه پیش می‌برد. همین استقلال در تولید، به‌مرور او را به چهره‌ای متمایز میان میزبانان زن این حوزه تبدیل کرد.  در طول دو سال‌ونیم بیش از سی اپیزود ساخت که بسیاری از آنها مورد توجه قرار گرفت و حتی باعث شد برخی مهمانان برای حضور در برنامه شخصاً به او پیام بدهند. با این حال، در میانه مسیر با پرسش‌های جدی و مسئولانه‌ای روبه‌رو شد. اینکه مسئولیت او در برابر مخاطب چیست. اینکه آیا گفت‌وگوهایش می‌توانند برداشت‌های اشتباه ایجاد کنند. اینکه آیا به اندازه کافی خوب است یا نه.  بازخورد دوستان، نقدی که یکی از متخصصان درباره یکی از اپیزودها نوشت و مجموعه‌ای از تغییرات شخصی باعث شد انتشار «جزرومد» را متوقف کند تا زمان بیشتری برای فکر کردن، بازنگری و بازتعریف مسیر داشته باشد. او از ترس‌هایش صریح حرف می‌زند. ترس از آسیب‌زدن ناخواسته. ترس از ناکافی بودن. ترس از معمولی بودن. با این حال شوق او برای شنیدن روایت‌های انسانی و لذت ساختن فضایی که در آن گفتگو معنا پیدا می‌کند همچنان زنده است. تجهیزات ضبط هنوز گوشه خانه است و جمعشان نکرده. نشانه‌ای که می‌گوید این مسیر برای او تمام نشده است. ملینا اسدی امروز در نقطه‌ای قرار دارد که بازگشت به «جزرومد» برایش محتمل‌تر، پخته‌تر و آرام‌تر از قبل شده است. او از صداهای متفاوت، انسانی و تأثیرگذار میان زنان پادکست‌ساز نسل جدید است و اگر دوباره آغاز کند می‌تواند فصل تازه‌ای از گفت‌وگوهای صمیمی و عمیق فارسی را رقم بزند. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE09 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و…

آقای «مجتبی هاشمی» روزنامه‌نگار فوتبال، مجری، گفت‌وگوگر و میزبان پادکست تصویری «اتاق خاطره» و یکی از چهره‌های اصلی پادکست تصویری «فوتبال ۳۶۰»، مهمان قسمت «هشتم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ چهره‌ای خوش‌بیان، طنزپرداز، و مسلط بر تاریخ فوتبال ایران که توانسته شکل متفاوتی از گفت‌وگوی ورزشی را خلق کند؛ فرمـی زنده، انسانی، گرم و صمیمی که هواداران جدی فوتبال و حتی مخاطبانی را که سال‌هاست فوتبال تماشا نمی‌کنند، پای اپیزودهای مفصل «فوتبال ۳۶۰» نشانده است. او فعالیت حرفه‌ای خود را با روزنامه‌نگاری ورزشی آغاز نمود؛ جایی که سال‌ها با وسواس، دقت، و حافظه‌ای استثنایی، روایت‌ها و فراز و فرودهای فوتبال ایران را ثبت کرد و همین پیشینه‌ی عمیق، از او چهره‌ای ساخت که نه کارشناس صرف است و نه هوادار جانبدار، بلکه «مطلع» است؛  کسی که تاریخ دو-سه دهه‌ی فوتبال را در لحظه از ذهن بیرون می‌کشد و در قالب روایت‌هایی زنده، شوخ‌طبع و مبتنی بر جزئیات، وارد گفت‌وگو می‌کند. در ترکیب چهارنفره‌ی «فوتبال ۳۶۰»، نقش مجتبی هاشمی همچون یک لولای اصلی است؛ لولایی که میان کارشناس فنی، تحلیل‌گر حاشیه و فضای هواداری حرکت می‌کند و جزیره‌های مختلف بحث را به هم متصل می‌سازد. گفت‌وگویی که او و هم‌تیمی‌هایش خلق کرده‌اند، کاملاً بداهه، بی‌سناریو و برخاسته از سال‌ها رفاقت، اعتماد و شناخت متقابل است؛ فضایی انسانی که مخاطب را پشت همان میز می‌نشاند و حس یک دورهمی واقعی را به ویژه برای ایرانیان دور از وطن زنده می‌کند. اما در بخش «اتاق خاطره»، مجتبی با کاراکتری دیگر حضور دارد؛ پرسشگری دقیق، شنونده‌ای حسا‌س، و فضاسازی که توانسته در گفت‌وگو با فوتبالیست‌ها، ترکیبی از نوستالژی، زندگی شخصی، و پشت‌صحنه‌ی مسیر حرفه‌ای‌شان را آشکار کند. او گفت‌وگو را مطابق روحیه‌ی هر مهمان پیش می‌برد و از دل روایت‌ها، جنس انسانی و پنهان زندگی ورزشی را بیرون می‌کشد. آنچه برای مجتبی هاشمی بیش از هر چیز جذاب است «احوالات آدم‌ها» است؛ این‌که از کجا آمده‌اند، چه چیزی شکسته‌شان یا ساخته‌شان، چگونه پیچ‌های تند مسیر را رد کرده‌اند، و چه‌طور افتادن‌های ناگهانی یا اوج‌گیری‌های غیرمنتظره، شخصیت امروزشان را شکل داده است. همین دغدغه باعث شده او مسیری متفاوت در گفت‌وگوهای فوتبالی بسازد؛ مسیری که در آن هم تحلیل وجود دارد، هم روایت، هم شوخ‌طبعی و هم نگاه انسانی. ترکیب تجربه‌ی چندین‌ساله‌ی روزنامه‌نگاری، تماشای طولانی‌مدت فوتبال ایران، شناخت دقیق از کاراکترهای ورزشی، طنازی ذاتی، و یک ذهن پرسشگر، از مجتبی هاشمی شخصیتی ساخته که توانسته در «فوتبال ۳۶۰» فرم تازه‌ای از محتوا را تثبیت کند؛ فرمی که نه خشک و فنی است و نه هواداری و احساسی، بلکه گرم، آزاد، مبتنی بر اعتماد، و ریشه‌دار در تجربه‌ی انسانی فوتبال است. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE08 قبل…

خانم «الهام اظهری» مدیر روابط عمومی گروه مالی «آگاه»، از چهره‌های پیشرو در ورود، تثبیت و توسعه‌ی حضور برندها در فضای پادکست و ویدیوکست فارسی، مهمان قسمت «هفتم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ مدیری که طی تنها چند سال گذشته، بیش از ۸۰ همکاری در قالب اسپانسرشیپ، مشارکت تجاری و سرمایه‌گذاری محتوایی را برای آگاه در فضای پادکست رو طراحی و هدایت کرده و این برند را به یکی از مهم‌ترین بازیگران بازار پادکست‌های فارسی تبدیل کرده است. او فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزه‌ی روابط عمومی و ارتباط با رسانه‌ها آغاز نمود؛ اما علاقه‌ی جدی، طولانی و شخصی‌اش به دنیای پادکست که از سال‌ها شنیدن، تحلیل و دنبال‌کردن این مدیوم شکل گرفته بود کاملاً مسیر حرفه‌ای‌اش را تحت تأثیر قرار داد.  همین شناخت عمیق و غیرسطحی از پادکست بود که بعدها هنگام پیوستن او به مجموعه‌ی آگاه، زمینه‌ساز شکل‌گیری رویکردی کاملاً جدید در همکاری برندها با پادکست‌ها شد؛ رویکردی که برخلاف مدل‌های سنتی، بر ادغام طبیعی برند با محتوا، روایت‌محوری و تجربه‌سازی انسانی تأکید دارد و نه صرفاً «خواندن یک متن تبلیغاتی». الهام اظهری را می‌توان از معدود مدیرانی دانست که درک «دقیق رسانه» و «شناخت عمیق مخاطب» را به ابزار اصلی کار خود تبدیل کرده است. او معتقد است پادکست یک مدیوم ارتباطی صرف نیست، بلکه رسانه‌ای است که رابطه‌ی عاطفی و ناخودآگاه میان شنونده و پادکستر را شکل می‌دهد؛  رابطه‌ای که اگر برند با آن هماهنگ شود، می‌تواند ارزش‌های خود را به شکلی واقعی، انسانی و اثرگذار منتقل کند. به همین دلیل، در بسیاری از همکاری‌های آگاه، به‌جای مدل‌های کلاسیک اسپانسری، تلاش شده حضور برند با لحن، جهان روایی و روح پادکست هم‌نشین شود و تجربه‌ای «Native -مادرزادی»، طبیعی و غیرمزاحم برای شنونده شکل بگیرد. او تأکید دارد که حضور برند در پادکست باید بر مبنای یک انتخاب حرفه‌ای، پخته و هوشمندانه انجام شود؛ این‌که «چرا این پادکست؟ چرا این نوع حضور؟ و چرا در این زمان؟». به گفته‌ی او، یکی از مهم‌ترین بخش‌های کار روابط عمومی، انتخاب‌گری دقیق است: این‌که برند در چه مدیومی، با چه هویتی و با چه نوع همکاری باید حضور داشته باشد. یکی از ویژگی‌های متمایز فعالیت اظهری، نقش او در توسعه و ترویج فرهنگ سرمایه‌گذاری از طریق پادکست است. او پادکست را بستری برای آگاهی‌بخشی و آموزش مالی می‌داند؛ فضایی که در آن مفاهیم پیچیده‌ی اقتصادی و سرمایه‌گذاری می‌توانند با زبانی انسانی، قابل‌لمس و صمیمی منتقل شوند.  پادکست برای او نه یک کانال تبلیغاتی، بلکه یک ابزار مسئولیت اجتماعی است؛ جایی که برند می‌تواند در کنار معرفی خدمات خود، به ارتقای سواد مالی جامعه نیز کمک کند و در ذهن نسل آینده‌ی کاربران بازار سرمایه جایگاهی پایدار بسازد. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی…

خانم «سحر نحوی» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری «کشو»، مهمان قسمت «ششم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او خالق محتوا، پادکستر و روایت‌گر حساس جهانِ ناگفته‌هاست؛ بنیان‌گذار استودیوی «به نحوی دیگر»، سازنده و میزبان پادکست تصویری «کشو»، هم‌میزبان «کارت صدا»، و خالق پادکست «از اول» با تهیه‌کنندگی بلو جونیور. سحر با ترکیب تجربه‌ی حرفه‌ای، حساسیت انسانی و سال‌ها تمرین در شنیدنِ دقیق، شکل تازه‌ای از گفت‌وگو را در رسانه‌ی فارسی ساخته است؛ گفت‌وگوهایی آرام، عمیق و انسانی که در آن از لایه‌های پنهان زندگی، زخم‌های ناگفته، آثار خاک‌خورده و لحظه‌های شجاعت سخن گفته می‌شود. او «کشو» را بر دو محور بنا کرده: ترسِ میهمان و کنجکاویِ مخاطب. جایی که هر قسمت سفری است میان آثار منتشرنشده، ایده‌های نیمه‌کاره، تردیدهای شخصی و رازهایی که سال‌هاست در سکوت مانده‌اند. نحوی در این مسیر، پشتوانه‌ای کم‌نظیر از مطالعه، آماده‌سازی و شناخت می‌سازد؛ از جلسات پیش‌تولید با مهمان تا ساعت‌ها پژوهش درباره‌ی او، از ایجاد امنیت روانی تا هنر پرسیدن سؤال‌های نقطه‌زن. همین ترکیب است که باعث می‌شود بسیاری از مهمان‌ها برای نخستین‌بار «کشویی» را باز کنند که سال‌ها قفل مانده بود. سحر نحوی یکی از معدود زنانی است که توانسته در فضای گفت‌وگومحورِ جایگاهی مستقل و معتبر بسازد. مسیری که برای او ساده نبوده؛ عبور از شرم بدن، ترس از قضاوت، هراس از بازخوردهای تند، و نگرانی از نفرت‌پراکنی‌هایی که می‌توانستند بر هویت فردی‌اش سایه بیندازند. اما او با مواجهه‌ی مداوم، با دیدنِ اثر کارش و با اتکا به مخاطبانی که محتوای او را «می‌فهمند»، کم‌کم به نقطه‌ای رسید که بدن و چهره‌اش را نه تهدید، بلکه بخشی از روایت و هویت رسانه‌ای خود دید و جلوی دوربین ایستاد. سحر نه مجری‌ست و نه صرفاً میزبان؛ او طراح یک فضاست. فضایی امن، دقیق و مهربان که مهمان‌هایش در آن می‌توانند ترس‌شان را روی میز بگذارند و درباره‌اش حرف بزنند. از سفرهای ناگهانی برای ثبت یک گفت‌وگوی خاص تا تلاش برای باز کردن گره‌های یک ذهن بسته، از دعوت‌های پیگیرانه تا همراهی صبورانه، او گفت‌وگو را نه اجرا، که «مراقبت» می‌داند. «کشو» از دل همین مراقبت ساخته شده: نه برای وایرال شدن، نه برای جنجال، بلکه برای ثبت تجربه‌ی انسانیِ کسانی که چیزی را سال‌ها نگفته‌اند. رسانه‌ای که در آن صراحت با امنیت، آسیب‌پذیری با جسارت و روایت با واقعیت گره می‌خورد و هر قسمت تبدیل می‌شود به سندی از زیست یک انسان. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE06 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید: ‏https://www.cozycorner.show/platforms/ Original artwork used in this episode’s logo variation is by…

آقایان «شاهرخ استخری» و «مهدی دوستی»، خالقان و میزبانان پادکست تصویری «منگنه»، مهمان قسمت «پنجم» از پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» در پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ دو چهره‌ای که با ترکیب تجربه، تفکر و رفاقت، شکل تازه‌ای از گفت‌وگو در رسانه‌ی فارسی را خلق کرده‌اند؛ گفت‌وگوهایی صادقانه، پرانرژی و انسانی که در آن از پشت صحنه‌ی زندگی، کار، چالش‌های ذهنی و مسیر رشد انسان معاصر سخن می‌گویند. شاهرخ استخری با پیشینه‌ای در بازیگری و تولید محتوا، در «منگنه» چهره‌ای تازه از خود نشان داده است؛ صریح، صمیمی و در جست‌وجوی گفت‌وگوهای واقعی. او موفقیت را نه مقصد، بلکه قراردادی تازه با خود می‌داند؛ تصمیمی برای پذیرش چالش‌های بیشتر و رشد مداوم.  در کنار او، مهدی دوستی - کارآفرین، نویسنده و کوچ حرفه‌ای - بُعد تحلیلی و فلسفی برنامه را پیش می‌برد. او با نگاهی عمیق و جامعه‌محور باور دارد که گفت‌وگو زمانی معنا می‌یابد که به «شنیدن» ختم شود، نه صرفاً «گفتن». رفاقت این دو از دل جلسات طوفان فکری و همکاری‌های خلاقانه آغاز شد؛ از ضبط گفت‌وگوهای خودمانی تحت عنوان «سنجاق‌گپ» تا تولد «منگنه» - برنامه‌ای که نه برای وایرال شدن، بلکه برای صادقانه شنیدن و دیدن انسان‌ها ساخته شد. آن‌ها خود را نه «مجری»، بلکه «میزبان» می‌دانند؛ میزبانانی که هدفشان ساختن فضایی امن، انسانی و بی‌ادعا برای گفت‌وگوست. «منگنه» یک پادکست تصویری گفت‌وگومحور است که از دل رفاقت، تجربه و دغدغه‌ی مشترک دو میزبانش زاده شده. در آن نه از شعار خبری هست، نه از گفت‌وگوهای ازپیش‌نوشته‌شده؛ بلکه هر قسمت، سفری است به عمق تجربه‌ی انسانی - از زمین خوردن تا برخاستن دوباره.  این برنامه با تمرکز بر گفت‌وگوهای واقعی در حوزه‌های کارآفرینی، خلاقیت، فرهنگ و زندگی، تلاش می‌کند صدای نسلی تازه از خالقان و فعالان را به گوش مخاطب برساند. «منگنه» از تضاد میان جدیت و شوخ‌طبعی، بین صمیمیت و نقد، زبان خاص خود را ساخته و امروز به یکی از نمونه‌های شاخص گفت‌وگوهای فارسی بدل شده است؛ جایی که شنیدن، مهم‌تر از گفتن است، و رفاقت، ستون اصلی گفت‌وگو. در «منگنه»، قرار نیست مهمان زیر فشار پرسش‌ها قرار بگیرد؛ برعکس، شنیده می‌شود، دیده می‌شود و فرصت دارد روایت خودش را تعریف کند. هر اپیزود، سفری است به دنیای زیسته‌ی کارآفرینان، هنرمندان، خالقان و انسان‌هایی که مسیر رشد و مقاومت را تجربه کرده‌اند. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE05 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید: ‏https://www.cozycorner.show/platforms/ Original artwork used in this episode’s logo variation is by “HandMadeFont” in #36daysoftype  شاهرخ استخری و مهدی دوستی را از آدرس‌های زیر دنبال کنید: https://www.instagram.com/shahrokh_estakhri https://www.instagram.com/mehdidoosti1 https://www.instagram.com/manganehpodcast https://youtube.com/@manganehpodcast…

آقایان «پاشا مجلسی» و «بهراد تولایی» خالقان و میزبانان پادکست تصویری «عقاید دو دلقک»، مهمان قسمت «چهارم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ پاشا مجلسی از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار در فضای محتوای تصویری فارسی است که با پروژه‌هایی چون «ردلاین»، «پلنت» و «عقاید دو دلقک»، توانسته نسل تازه‌ای از گفت‌وگوهای آزاد، طنزآمیز و واقع‌گرایانه را در یوتیوب فارسی شکل دهد.  او فعالیت حرفه‌ای خود را از ساخت ویدئوهای کوتاه و پادکست‌های تجربی آغاز کرد و به مرور با ترکیب تصویر، موسیقی و گفت‌وگوی صادقانه، امضای شخصی خود را در روایت رسانه‌ای به دست آورد.  مجلسی در آثارش مرز میان شوخی و جدیت را باریک اما معنا‌دار نگه می‌دارد؛ گفت‌وگو برای او نه ژانر، بلکه شیوه‌ای از اندیشیدن و زیستن است. بهراد تولایی، شاعر، رپر و مدیر فروش یکی از کارخانه‌های سنگ ایران، با حضور در کنار پاشا مجلسی در «عقاید دو دلقک»، چهره‌ای تازه از خود را به مخاطبان معرفی کرده است.  او با زبانی بی‌پرده، طناز و گاه گزنده، نگاهی واقع‌گرایانه و زمینی به زندگی روزمره دارد؛ نگاهی که در گفت‌وگوهای او با پاشا به تضادی زنده و الهام‌بخش تبدیل می‌شود.  تولایی پیش از ورود به رسانه، سال‌ها در فضای موسیقی رپ فارسی فعالیت می‌کرد و از همان دوران دغدغه‌ی بیان آزاد و بی‌قید در او شکل گرفت؛ دغدغه‌ای که امروز در قالب گفت‌وگوهای صریح و گاه جنجالی «عقاید دو دلقک» ادامه پیدا کرده است. پادکست تصویری «عقاید دو دلقک» حاصل پیوند واقعی دو جهان ذهنی متفاوت است؛ دوستی میان یک خالق رسانه‌ای و یک صدای غریزی که از دل تجربه‌ی زیسته حرف می‌زند.  در این برنامه، طنز به ابزاری برای بیان حقیقت بدل می‌شود و اختلاف نظرها، جان گفت‌وگو را می‌سازند. این دو، نه در نقش مجری و کارشناس، بلکه به‌عنوان دو انسان در حال زیستن، از جامعه، موسیقی، فرهنگ، روابط و حتی از خودشان حرف می‌زنند. پاشا و بهراد با خلق فضایی صمیمی، پرانرژی و گاه پرتنش، مرز میان سرگرمی و اندیشه را جابه‌جا کرده‌اند. گفت‌وگوهایشان بازتابی از زندگی معاصر ایرانی است؛ پر از تناقض، خنده، خشم، شوخی و تأمل.  «عقاید دو دلقک» بیش از آن‌که صرفاً یک برنامه‌ی طنز باشد، آیینه‌ای از نسلی است که می‌خواهد هم بخندد و هم بفهمد؛ نسلی که در جست‌وجوی صداقت در زمانه‌ی سانسور و تصویرسازی است. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE04 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید: ‏https://www.cozycorner.show/platforms/ Original artwork used in this episode’s logo variation is by “HandMadeFont” in #36daysoftype  پاشا مجلسی و بهراد تولایی را از آدرس‌های زیر دنبال…

آقای «سیاوش صفاریان‌پور» میزبان و تهیه‌کننده‌ی بیش از ۱۵ پادکست و ویدیوکست، مهمان قسمت «سوم» از پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ سیاوش فعالیت حرفه‌ای خود را از دهه‌ی هفتاد با روزنامه‌نگاری و تولید برنامه‌های تلویزیونی آغاز کرد و با برنامه‌ی ماندگار «آسمان شب» به عنوان یکی از محبوب‌ترین مروّجان علم در ایران شناخته شد. او در دو دهه‌ی گذشته، مسیر خود را از اجرا و تهیه‌کنندگی تلویزیون تا ساخت پادکست‌های تحلیلی و ویدیوکست‌های فرهنگی گسترش داده و امروز به عنوان یکی از معتبرترین چهره‌های رسانه‌ای در فضای گفت‌وگومحور شناخته می‌شود. در دومین گفت‌وگویش با حسین نصیری در «کوزی کرنر»، از فلسفه‌ی گفت‌وگو به عنوان «بازیِ دو سویه‌ی فهم» یاد می‌کند؛ جایی که میزبان مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده باید در توازن و احترام متقابل قرار گیرند، نه در جایگاه فرادست و فرودست. او معتقد است جامعه‌ی ما سال‌ها در فرهنگ «سخنرانی» زیسته و نیاز دارد یاد بگیرد گفت‌وگو کند، بشنود، و اجازه دهد صداهای گوناگون در کنار هم حضور داشته باشند. صفاریان‌پور در این گفت‌وگو از تجربه‌ی بیش از بیست‌وپنج سال فعالیت رسانه‌ای سخن می‌گوید؛ از اجرای برنامه‌های زنده‌ی تلویزیونی تا مدیریت پروژه‌های مستند، از تهیه‌کنندگی پادکست‌هایی چون «خداحافظ آفریقا» و «هشتگ بازنشستگی» تا همکاری در پروژه‌های گروهی مانند «کارت صدا».  او نقش میزبان را به «سرآشپز» تشبیه می‌کند که باید مواد اولیه‌ی گفت‌وگو را با شناخت و دقت ترکیب کند تا از دل آن طعمی تازه و ماندگار بیرون بیاید؛ گفت‌وگویی که در آن شناخت از مهمان، آمادگی ذهنی، و فضای امن و صمیمی حرف اول را می‌زند. او از منظر حرفه‌ای بر اهمیت «شناخت»، «اعتماد» و «تجربه» به عنوان سه ستون اصلی موفقیت در میزبان‌های گفت‌وگومحور تأکید می‌کند. به باور او، گفت‌وگو نه فقط وسیله‌ی انتقال اطلاعات، بلکه فرایند کشف و آفرینش است؛ لحظه‌ای که نمی‌توان آن را تکرار کرد، چون حس و کشف در همان لحظه شکل می‌گیرد. در این مسیر، سیاوش صفاریان‌پور از «هارتاک»‌های نمایشی و مبتنی بر جنجال فاصله می‌گیرد و از چیزی دفاع می‌کند که خودش آن را «هاردتاک» می‌نامد؛ گفت‌وگویی صادقانه و انسانی که بر پایه‌ی احترام، دانایی و حساسیت اخلاقی شکل می‌گیرد. او بر این باور است که گفت‌وگوهای عمیق و مؤلف، برخلاف گفت‌وگوهای سفارشی یا زودگذر، می‌توانند فرهنگ ارتباطی جامعه را دگرگون کنند و به بلوغ رسانه‌ای منجر شوند. برای شناخت عمیق‌تر از نگاه انسانی، فلسفی و حرفه‌ای او به رسانه و گفتگو، گفت‌وگوی مفصلش در «کوزی کرنر» فرصتی است برای شنیدن تجربه‌ی یک عمر زیستن در میانه‌ی اندیشه، گفت‌وگو و مسئولیت. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE03 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما -…

آقای «امین آرامش» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری کارنکن، مهمان قسمت «دوم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ او از چهره‌های اثرگذار و الهام‌بخش در فضای پادکست‌سازی فارسی است که طی سال‌های اخیر توانسته با رویکردی انسانی، پژوهش‌محور و عمیق، جامعه‌ای از شنوندگان دغدغه‌مند را پیرامون مفهوم «معنادار کار کردن» شکل دهد. امین آرامش فعالیت حرفه‌ای خود را با دغدغه‌ی رشد فردی و توسعه‌ی حرفه‌ای آغاز کرد؛ دغدغه‌ای که بعدها به بنیان شکل‌گیری پادکست «کارنکن» انجامید؛ رسانه‌ای برای کسانی که نمی‌خواهند صرفاً «کار کنند»، بلکه می‌خواهند «کارِ معنادار» انجام دهند. او در پادکست «کارنکن» با افراد مختلف از حوزه‌های گوناگون گفت‌وگو می‌کند تا روایت مسیرهای شغلی، فراز و فرودهای حرفه‌ای و تصمیم‌های سرنوشت‌ساز آن‌ها را بازگو کند. اما جوهره‌ی اصلی برنامه در کاوش عمیق او درباره‌ی رضایت شغلی، انگیزه‌ی درونی، یادگیری مداوم و معنا در کار نهفته است؛ اموری که آرامش در آن‌ها بیش از هر چیز نقش یک تسهیل‌گر گفت‌وگو و یادگیری را ایفا می‌کند. امین آرامش در طول فعالیت خود همواره بر ارزش تجربه‌ی شخصی و یادگیری از مسیر دیگران تأکید داشته است. او باور دارد که هر انسان می‌تواند از مسیرهای متفاوتی به رشد، رضایت و اثرگذاری برسد، به شرطی که صادقانه در جست‌وجوی معنا و انگیزه‌ی درونی خود باشد. از همین منظر، «کارنکن» تنها یک پادکست نیست، بلکه بستری برای اندیشیدن، الهام‌گرفتن و بازاندیشی در مفهوم کار و زندگی است. آرامش پیش از ورود به دنیای پادکست‌سازی، در حوزه‌ی آموزش و توسعه‌ی فردی فعال بود و با انتشار نوشته‌ها، سخنرانی‌ها و فعالیت‌های آموزشی خود تلاش می‌کرد تا افراد را به سوی انتخاب آگاهانه‌ی مسیرهای شغلی و زیستن هدفمند دعوت کند. ترکیب نگاه تحلیلی و زبانی صمیمی در آثار او باعث شده است تا محتوای «کارنکن» هم برای مخاطب عام قابل‌درک باشد و هم برای متخصصان حوزه‌ی توسعه‌ی فردی و حرفه‌ای، ارزشمند و قابل تأمل. امین آرامش در طی سال‌های فعالیت خود در پادکست‌سازی، نویسندگی و آموزش، بر اصولی چون صداقت، پیوستگی در تلاش، و یادگیری از شکست‌ها تأکید دارد. او معتقد است هر انسان در مسیر حرفه‌ای خود با چالش‌هایی مواجه می‌شود، اما تفاوت در شیوه‌ی مواجهه با این چالش‌هاست که رشد و موفقیت را رقم می‌زند. پادکست «کارنکن» به عنوان یکی از پادکست‌های پیش‌رو در ایران، توانسته با طرح پرسش‌های بنیادین درباره‌ی کار، انگیزه و معنا، در ذهن هزاران شنونده جرقه‌ای از تفکر و بازاندیشی ایجاد کند؛ جایی که گفت‌وگوها به تجربه‌ای آموزشی، انسانی و انگیزه‌بخش بدل می‌شوند. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE02 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو…

آقای «میلاد اسلامی‌زاد» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری کارگاه، مهمان قسمت «اول» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ در این گفت‌وگوی طولانی و صمیمی، درباره‌ی مسیر شکل‌گیری و تحول پادکست «کارگاه» حرف زدیم؛ از نخستین تجربه‌هایش با پادکست «هنرستان» تا چهار دوره‌ی متفاوتی که کارگاه پشت سر گذاشته؛ از تمرکز بر مسیر شغلی و منابع انسانی تا ورود به دنیای کسب‌وکار، ادبیات و در نهایت علوم انسانی. درباره‌ی نسبت میان علاقه‌ی شخصی و نیاز مخاطب، وسوسه‌ی الگوریتم‌ها، فشار ترندها، و مسئولیت اخلاقی سازندگان محتوا گفتیم.  او از تجربه‌هایش در گفت‌وگو‌کردن، شنیدن، و یادگرفتن از مهمان‌ها گفت؛ از اینکه چطور پادکست برایش ابزاری بوده برای کنجکاوی، فهمیدن و معاشرت با جهان. همین‌طور از وضعیت امروز پادکست‌های گفت‌وگومحور در ایران حرف زدیم؛ از تمایز میان محتوای سرگرم‌کننده و تفکربرانگیز، تا چالش‌های اقتصادی، فرهنگی و محتوایی آن‌ها.  این اپیزود سفری است میان دغدغه، تفکر، و گفت‌وگو؛ گفت‌وگویی درباره‌ی گفت‌وگو، برای همه‌ی کسانی که می‌خواهند بفهمند چرا درست حرف‌زدن هنوز یک هنر است. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE01 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید: ‏https://www.cozycorner.show/platforms/ Original artwork used in this episode’s logo variation is by “Andreion de Castro” in #36daysoftype  میلاد اسلامی‌زاد را از آدرس‌های زیر دنبال کنید: https://www.instagram.com/islamizad https://www.instagram.com/kargahnet https://www.youtube.com/@kargahnet https://kargah.net/ ❌  از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید: @cozycornercommunity سوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید. ❌ پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

قسمت صفر پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری کوزی کرنر با حضور حسین نصیری منتشر شد؛ پرونده‌ای که آغاز مسیری تازه است برای بررسی و تحلیل دنیای پادکست‌ها و ویدیوکست‌های فارسی و جهانی. در این اپیزود، حسین نصیری از شکل‌گیری این پرونده و دلایل اهمیت ویدیوکست‌ها می‌گوید؛ از رشد جهانی صنعت پادکست و ورود پلتفرم‌هایی چون یوتیوب و نتفلیکس، تا تعریف دقیق پادکست و چهار ویژگی اصلی آن: انتشار مبتنی بر RSS، نظم در انتشار، فرآیند برنامه‌سازی و تمرکز موضوعی. او تفاوت پادکست با پلی‌لیست‌ها و دی‌جی‌ست‌ها را توضیح می‌دهد، مسیر تاریخی این رسانه از آی‌پاد تا ویدیوکست را مرور می‌کند و از تغییر الگوی مصرف محتوا و دلایل رشد سریع ویدیوکست‌ها سخن می‌گوید. در ادامه به موضوعاتی مانند انتخاب سبک برنامه‌سازی (تک‌نفره یا گفت‌وگومحور)، تفاوت میان محتوای ترند و محتوای سبز (Evergreen)، و مدل‌های درآمدزایی در پادکست‌ها و ویدیوکست‌ها می‌پردازد — از اسپانسرشیپ و سفارش تولید تا مانیتایز کردن کامیونیتی. او همچنین پشت‌صحنه‌ی طراحی گفت‌وگوهای کوزی کرنر را روایت می‌کند؛ از نحوه‌ی ارتباط با مهمان‌ها و چیدمان میز، تا جزئیات صمیمیت‌سازی مانند گردو و بادام‌های روی میز که به ایجاد گفت‌وگوهای واقعی‌تر کمک می‌کند. در پایان هم سه مدل دعوت از مهمان — گرم، ولرم و سرد — معرفی می‌شود و مسیر درست ساخت ارتباطات برای برنامه‌های گفت‌وگومحور بررسی می‌شود. اگر به ساخت پادکست یا ویدیوکست علاقه‌مندید، این اپیزود نقطه‌ی شروع شماست. امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید. از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید. شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید: https://yt.openinapp.co/CornerSE00 قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید: ‏https://www.cozycorner.show/platforms/ حسین نصیری را از آدرس‌های زیر دنبال کنید: https://www.instagram.com/nasiri.hossein https://www.instagram.com/cozycornershow ❌  از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید: @cozycornercommunity سوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید. ❌ پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید: https://castbox.fm/vc/7432914 Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.